Prolog

Tego feralnego dnia wstałam lewą nogą. Nie chciałam iść do szkoły, spotkać się z przyjaciółmi ani nawet rozmawiać z kimkolwiek o czymkolwiek. Życie wydawało mi się bezsensowne. Dlaczego? Tego nie wiem do dziś. Miałam dziwne przeczucie. Jakby coś miało się zdarzyć... A co najlepsze, miałam rację... 
Powoli zwlekłam się z łóżka. Na stopy naciągnęłam skarpetki i zeszłam po schodach do kuchni, gdzie czekało na mnie śniadanie. Placki z jabłkami... Mogłabym je jeść całe życie... 
-Witaj, kochanie! Wstałaś już? Mogłaś sobie jeszcze troszkę pospać-wyrwała mnie mama, z mojego snu o placuszkach. 
-Wiem, ale... już się wyspałam-uśmiechnęłam się krzywo. 
-Aha... No dobrze... W takim razie wszamaj szybko śniadanko, bo za pół godzinki szkoła!- uśmiechnęła się rodzicielka.
Westchnęłam. Zaczęłam powoli jeść placuszki, od czasu do czasu popijając je kakao. 
-A... Gdzie Lewis?-szepnęłam. 
Mama wyprostowała się i zaczęła ciężko oddychać. Nagle uspokoiła się. 
-A czemu pytasz?-zapytała ze sztucznym uśmiechem. 
Przez chwilę zastanawiałam się co odpowiedzieć. 
-Bo chciałabym aby odwiózł mnie do szkoły...-palnęłam. 
Mama dostała wytrzeszczu. Dosłownie. 
-Co?!-wrzasnęła. 
Zaczęłam w myślach się śmiać. Jej mina była przekomiczna! 
-No... tak! Co w tym dziwnego?-zapytałam ironicznie. 
-Dziwne jest to, że nie tolerujesz Lewisa, a teraz chcesz aby odwoził cię do szkoły?!- kobieta ciągle krzyczała.
Spojrzałam na nią ze strachem. Nigdy się nie kłóciłyśmu zwłaszcza to o taką błahostkę! Mama westchnęła. 
-Przepraszam...-rzekła ze skruchą rodzicielka.- Po prostu, to trochę dziwne... 
-Przecież ludzie się zmieniają, więc dlaczego ja nie mogę?-powiedziałam z poirytowaniem (tak naprawdę to wciąż nie cierpiałam tego gościa i nie miałam zamiaru się zmieniać. Po prostu chciałam z nim pogadać w cztery oczy na ważny temat).
Mama zamilkła. Poczułam się bardzo dziwnie. Przeszedł mnie okropny dreszcz. Kiedy w końcu zjadłam placki wstałam od stołu i poszłam przygotować się do szkoły. Ubrałam  jakieś ciuszki, spakowałam książki i wybiegłam z domu. W ostatniej chwili wskoczyłam do szkolnego busa. Podałam brodatemu kierowcy bilet i zaczęłam powoli iść w stronę Leany, mojej przyjaciółki. 
-Hej, Mariska!-rzekła piskliwym głosem dziewczyna. 
Uśmiechnęłam się, a po chwili znalazłam się już obok niej. Usiadłam ociężale na fotelu i oparłam głowę o szybę. Autobus ruszył. 
-Marissa?-szepnęła Lea.-Co jest? Znowu kłótnia? 
Pokiwałam smętnie głową. Przyjaciółka zmarszczyła brwi i troskliwie mnie objęła.  Właśnie przez takie małe gesty, była moją bratnią duszą. Od kiedy się poznałyśmy wiedziałam, że się polubimy. 
-Już OK?-rzekła z uśmiechem. 
-Tak...-roześmiałam się. 
Jeszcze przez kilka minut rozmawiałyśmy i śmiałyśmy się jak wariatki kiedy zdarzyło się coś co zmieniło mnie i moje życie. Autobus zaczął szarżować. 
-Co się dzieje?-zdziwiła się Lea. 
-Nie wiem!-rzekłam ze strachem w oczach. 
W przeciągu kilku sekund bus wykonał kilkanaśnie przewrotów i zaczął się staczać w przepaść. Wszyscy zaczęli wrzeszczeć. 
-Cholera! Co jest z tym autobusem!- krzyczała sparaliżowana dziewczyna. 
Rozejrzałam się wokół. To była istna masakra! Zewsząd lała się krew, a gdzieniegdzie leżały zwłoki. Nie mogłam na to patrzeć. Odwróciłam wzrok i zaczęłam płakać. Nagle poczułam czyjś dotyk na ramieniu. 
-Marissa! Weź się w garść! Jesteś silna i dasz radę! Nie umrzemy w wieku trzynastu lat, nie bój się, ja o to zadbam. Teraz tylko musisz wziąć się w garść i być...-urwała Lea, ponieważ nagle upadła. Prędko sprawdziłam puls. Brak...
-NIE!!!-wrzeszczałam.-Boże, tylko nie to! Błagam, Lea! Nie! 
W tym momencie zrobiło mi się ciemno przed oczyma. Złapałam się za głowę. Ujrzałam krew. 
-O cholera...-szepnęłam i zapadłam w wielką ciemność.
*****
Hejcio! Dziś tylko taki krótki prolog, ale nie martwcie się, w niedzielę wrzucę I rozdział. Mam nadzieję, że moje wypociny się spodobają. Buziaki i życzę miłego czytania :)