Rozdział II ,,W wariatkowie"

Ociężałym ruchem chwyciłam za klamkę u drzwi wejściowych mojego domu. Nagle Alex chwycił mnie za bark. 
-Poradzisz sobie?-zapytał z uczuciem. 
-Jasne...-westchnęłam i pokonałam próg domu. 
Panowała cisza i nikogo nie było. Wszystkich wywiało. Nagle zza ściany kuchni wyłonił się Lewis. Spuściłam głowę w dół, licząc na mniejszą karę. 
-Myślisz, że kara cię ominie?-zapytał ojczym, jakby czytał mi w myślach. 
Zamilkłam. Nie miałam ochoty się z nim wykłócać. Nagle szepnęłam: 
-Mogę iść na górę? 
Lewis zaśmiał się parszywie. Miałam wrażenie, że zaraz się zachłyśnie. 
-Żartujesz?!-rechotał.-Najpierw porozmawiamy! 
Złapał mnie za ramię i zaczął ciągnąć za sobą. 
-Auć! Puść mnie idioto!-krzyczałam, myśląc, że mama to usłyszy. 
Mężczyzna posadził mnie na krześle i zlustrował wzrokiem. 
-Dziewucho! Jak ty wyglądasz?! Gdzie się szwędałaś?!-wrzeszczał. 
Odwróciłam wzrok. Kątem oka widziałam, że był bliski furii. 
-A co cię to obchodzi?!-zapytałam z irytacją. 
W Lewis'ie aż się gotowało. Jego twarz wyglądała jak wielki burak, a z ust wnet lała się piana. 
-Nie pyskuj, smarkulo! Chodzi mi o to, że twoja matka prawie zawału dostała i to przez ciebie!-darł się w niebo głosy mężczyzna. 
-Od kiedy obchodzi cię moja mama?-wrzasnęłam. 
-Od zawsze!-odrzekł gniewnie ojczym. 
Zrobiłam kwaśną minę. Szukałam w głowie jakiegoś dobrego ,,odpyskacza". Nagle przypomniałam sobie pewną sytuację...
-Ach, tak? To czemu, kilka razy widziałam jak się na niej wyżywasz? Lałeś ją czym popadnie! A teraz udajesz troskliwego męża? Nie kochasz jej!-krzyczałam bez opamiętania. 
W tym momencie Lewis dostał szału i z premedytacją zaczął mnie bić. Oberwałam w brzuch, nos, oko, brew, wargę i otrzymałam kuksańca w ramię.
-Ty gnoju!-wrzasnęłam. 
Dotknęłam obolałego nosa. Na ręku ujrzałam krew. Odepchnęłam ojczyma i uciekłam do swojego pokoju. Gdzieniegdzie zostawiałam krwawe plamy, ponieważ skóra na ręce, nie wytrzymała silnego uderzenia i pękła. Trzasnęłam za sobą drzwiami i zamknęłam je na klucz. Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Na łóżku ujrzałam chusteczki i niedopitą wodę. W szafie znalazłam resztki bandaża i plaster. Opatrzyłam rany i usiadłam na łóżku. Chwyciłam za lusterko i przejrzałam się. Przedstawiałam istny obraz nędzy i rozpaczy. Rozcięta warga, opuchnięty nos, podbite oko i ręka w bandażu. Czego chcieć więcej? Nagle spostrzegłam się, że na szyji nie ma wisorka. Dostałam szewskiej pasji. Zaczęłam chodzić po pokoju i rozmyślać. W chwili coś zrozumiałam: JAMES! To on ukradł naszyjnik. Niespodziewanie zrobiło mi się słabo. Opadłam na łóżko i zaczęłam płakać. Brzuch okropnie zabolał i miałam wrażenie, że zaraz eksploduje. Zaczęłam kaszleć. W moich wyplówkach była krew. Przestraszyłam się.  
-Mamo...-szepnęłam, ponieważ siły mnie opuściły. 
W tym momencie zapadła ciemność. 
*****
-Marissa?-słyszałam przez mgłę. 
Poczułam dotyk czyjeś dłoni na policzku. Powoli otworzyłam oczy. Widziałam tylko zamazane kontury jakieś postaci. 
-Marissa!
Postać zaczęła mną potrząsać. Trochę się otrzeźwiłam, ale nadal nie umiałam rozpoznać osoby, która stała nade mną. Chrząknęłam. 
-Uf... ty żyjesz... Bałem się, że to już koniec... 
BaŁEM? Co to wszystko miało znaczyć? Kto był w moim pokoju?! Szybko podniosłam się z pozycji leżącej i gwałtownie usiadłam. Nagle oświeciło mnie: Alex! 
-Al!-uradowałam się. Rzuciłam się mu na szyję.-Tak się cieszę, że przyszedłeś! 
Właśnie w takich momentach był mi najbardziej potrzebny. Jeszcze bardziej wtuliłam się w szyję chłopaka kiedy... coś mnie zaskoczyło. 
-Zmieniłeś perfumy?-zapytałam. 
Jeszcze raz wciągnęłam zapach, aby móc go lepiej poczuć. 
-Nie-rzekł Alex. 
-Jak to nie?-zachichotałam.-Przecież zawsze pachniesz inaczej. 
-Nie, pachnę tak samo jak zwykle-rzekł obojętnie chłopak. 
Zdziwiłam się. Miałam doskonałą pamięć węchową, która nigdy mnie nie zawodziła. 
-Nie żartuj!-zażądałam, wciąż trzymając go w objęciach. 
-Nie żartuję. Widzisz... ja... nie jestem Alex.-rzekł chłopak. 
Nagle ostrość wzroku wróciła. Delikatnie odepchnęłam postać i ujrzałam: James'a! Zarumieniłam się. 
-O matko... James... cz-cześć... c-co tam w wielkim ś-świecie?-dukałam powoli. 
Chłopak zaśmiał się. Obejrzał mnie od stóp do głów i zmartwił się. 
-Marissa, kto cię tak urządził?-zapytał troskliwie. 
-Ech... szkoda gadać...
James zapalił lampkę na biurku i zaczął mnie dokładniej oglądać. Delikatnie dotknął rozciętej brwi. 
-Auć...-powiedziałam mimowolnie. 
-Wybacz-rzekł poważnie chłopak. 
Miał precyzję zegarmistrza i był niezwykle skupiony. W końcu mogłam mu się lepiej przyjrzeć. James miał kasztanowe włosy, malinowe usta, subtelnie kwadratową szczękę i nieziemskie, błękitne oczy. Przyznam, że był naaaaaprawdę przystojny. 
-Auć!-krzyknęłam kiedy chłopak opatrywał rękę. 
-Och, przepraszam.-powiedział. 
Zapadła chwila ciszy, którą przerwał James.
-To... kto cię tak urządził?-zadrwił. 
-Nie znasz go... 
-Alex?!-zdziwił się. 
-Nie, nie!-wycofałam się szybko. 
-Lewis?
Teraz zdziwiłam się ja. Skąd on znał Lewisa? Hmm? 
-Tak...-rzekłam. Nie miałam ochoty wyciągać od niego zbędnych informacji. 
Znów cisza. 
-James?-rzekłam. 
-Tak?-powiedział nie patrząc na mnie, ponieważ właśnie opatrywał oko. 
-Jak się tu dostałeś?-zapytałam zaciekawiona. 
-Przez okno-rzekł obojętnie. 
-Co?! Jak to przez okno?! 
-No... Po... prostu! 
-No ale jak?! Tak po prostu wskoczyłeś na parapet i zagościłeś w mojej samotni?! 
James mruknął. Wiedziałam, że coś było nie tak. Kto normalny skacze z parteru na drugie piętro?! Chyba jakiś czubek! James na takiego nie wyglądał, chociaż jakby mu się lepiej przyjrzeć... ale nie. To nie wariat. Coś jednak musiało być na rzeczy. 
-Słuchaj... a...-urwałam, bo usłyszałam pukanie do drzwi. 
-O Holender! Ja... ja muszę już iść! Pa pa!-powiedział w pośpiechu chłopak. 
-Ale, James!-krzyknęłam, ale on tylko otworzył okno i... wyskoczył! 
Nagle do pokoju wparowała mama...